فصل دوم کتاب " تا مدیریت " - قسمت پنجم

با تشکر از آقای اشکان که برای آگاه کردن شما تمام واقعیات را در کمال صداقت گفت و دلیل ملاقات دوبارهاش با من را نیز عنوان کرد. بچهها برای من خیلی جالب بود که حمید از آبدارچی دانشکده نیز یاد کرد، چراکه او در لحظهای سخت با یک لیوان چایی، محبت خودش را نشان داده و خدمتی که از دستش بر می آمده را انجام داده بود و شاید هیچیک از شما تابهحال با این دید به او نگاه نکردهاید. حتی خیلی از شما اسم کوچک او را هم نمیدانید و یک بار هم از او بابت خدماتی که به شما ارائه میدهد، تشکر نکردهاید.
آقاي اشکان از دانشگاههایی گفت که فقط تئوری میآموزند، اعتمادبهنفس را یاد نمیدهند، هیچگونه مهارتی را آموزش نمیدهند و در آخر، تحصیلکردههایی را با توقعات بالا راهی اجتماع میکنند. او از سازمانها و اداراتی گفت که با بیاحترامی با انسان برخورد میکنند. از مغازهدارها و کسبههایی که برای یک کارشناس و علم او هیچ ارزشی قائل نیستند. از نگاه سنگین خانواده، مردم و افرادی که بیش از حد معمول از انسان توقع دارند.
بچههای من آیا تاکنون اندیشیدهاید که شما چه کردهاید؟ آیا میدانید از زندگی چه میخواهید؟ چه توقعی از خودتان دارید؟ برای چه اینجا نشستهاید؟ در آینده میخواهید چه خدمتی را به چه کسی یا کسانی ارائه کنید؟ آیا میدانید نظر و احساس شما راجع به پول و ثروت و کسبوکار چیست؟ آیا برای خود برنامهریزی میکنید یا دائماً دچار روزمرگی هستید؟ آیا در فواصل زمانی مختلف به خودتان نمره میدهید؟ آیا وضعیت فعلی خود را با سالهای پیش مقایسه میکنید؟ چقدر ارزشتان بیشتر شده؟ چه چیزهایی یاد گرفتهاید؟ آیا میدانید هر فصلی از این کتابها را که میخوانید برای چیست و به چه دردی میتواند بخورد؟ آیا هیچوقت با دیدی وسیعتر و از جایگاهی بالاتر به خودتان نگاه کردهاید؟
آیا برای خودتان تعریف روشنی از موفقیت دارید تا بتوانید بگویید که من یک انسان موفقم یا نه؟ آیا منتظرید همه چیز درست و حسابی و در جای خودش باشد تا بتوانید موفق شوید؟
مگر چهار سال تحصیل در دانشگاه قرار است برای شما معجزهای بیافریند؟ چطور است که خیلی از افراد وارد دانشگاه نمیشوند ولی خود را کاملاً موفق میدانند و احساس خوبی از خود و زندگیشان دارند؟ هر زمانی که از آنها بپرسید، میگویند ما از خودمان راضی هستیم؛ حتی زمانهایی که با شکست مواجه میشوند و برعکس بسیارند افرادی که تا مقاطع بالای تحصیلی ادامه میدهند، ولی هیچگاه از خودشان احساس رضایت ندارند.
بهنظر شما اعتمادبهنفس دادنی است یا کسبکردنی؟ مگر دانشگاه میتواند اعتمادبهنفس شما را تقویت کند؟ این خود شمایید که بایستی نسبت به خودتان احساس خوبی داشته باشید و این زمانی ممکن است که بدانید هدفتان چیست و وقتی به آن رسیدید، آنگاه خود را قبول داشته و به خودتان میبالید. اگر بدانید خواستهتان چیست و به کجا باید برسید، آنگاه خواهید دید که بزرگترین موانع را چگونه از پیش رو برمیدارید، بدون اینکه زحمت فراوانی بکشید و این یعنی معجزه؛ وگرنه برای یک کشتی بیمقصد، هیچ بادی موافق نخواهد بود.
وقتی خودتان نمیدانید انتظارتان از زندگی چیست، چگونه از دیگران توقع مساعدت و یاری دارید؟! آنموقع هر کمکی را به حساب شانس و ... میگذارید و شاید هم اصلاً آن را بهعنوان کمک و همیاری نبینید.
دانشجویان عزیز خواهش میکنم از همین امروز با خودتان روراست باشید و بهجای توقعات بیجا از دیگران و بهانهگیریهای مختلف، فکر کنید که چگونه میتوانید در آینده، فردی مفید برای جامعه و کشورتان باشید. شاید در دانشگاه، درس زندگی ندهند، شاید در دانشکدهها فقط به مسائل تئوری بپردازند و ... اما مگر شما خود ناتوانید که منتظرید سازمان یا ارگانی این اصول را به شما بیاموزد؟! بهجای این انتظار، خودتان شروع کنید. شما باید منشأ اثر باشید، توانا و کارآفرین؛ کسی که تعدادی از هموطنانش را نیز بهکار میگیرد و ثروتآفرینی میکند. این مملکت به وجود انسانهای توانمند نیاز دارد. سعی کنید شما باری به بارهایش اضافه نکنید، بلکه خودتان درپی برداشتن باری باشید. تمام دانشگاههای دنیا از اصولی مشخص و برنامهریزیشده تبعیت میکنند؛ شما باید خودتان بهدنبال راهحلهای عملی بروید.
املای نانوشته غلط ندارد و تجربه نیز بهمرور زمان بهدست میآید. انسان تاوقتیکه دستبهکار نشود، تجربهای نمیآموزد و حتی پس از یک عمر طولانی و در زمان پیری نیز چیزی بیشتر از یک طفل نمیداند. حال انتخاب با خود شماست، تازمانیکه همه را مقصر بدانید، نمیتوانید شروع به تغییر کنید و دائماً منتظرید تا بقیه اصلاح شوند. انتظارات خود را از خانواده، دانشگاه و دولت کم کرده و بهجای آن فکر کنید در شرایط موجود، شما چه میتوانید انجام دهید؛ این معنای واقعی خوشبختی است.
ادامه دارد ...